Όλα θα γίνουν.

Ένας χρόνος και κάτι...

Τόσο περίπου του πήρε.

Η διαδικασία είχε ήδη ολοκληρωθεί αρκετό καιρό πριν.

Δεν ήταν βίαιη, αντιθέτως.

Κύλησε αρκετά ομαλά και χωρίς πιέσεις.

Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα, απλώς δε μπορούσα να το παραδεχτώ.

Κάποια στιγμή, όλα τελειώνουν. Ακόμα και τα πιο δικά μας.

Έτσι κι ο Μικρός Χείμαρρος, κάποια στιγμή ήταν αναγκη να μεγαλώσει.

Δε θα γίνει ποτέ νωχελικό ποτάμι, δε θα χυθεί ποτέ ήρεμα στη θάλασσα.

Απλώς ίσως σταματήσει να παρασέρνει ο,τι βρει στο πέρασμα του. Ίσως γίνει πιο επιλεκτικός.

Ίσως αλλάξει απλώς πορεία.

Δεν τελειώνει, το νερό δε χάνεται.

Η δίψα δε θα λείψει.

Απλώς, αλλάζει μορφή.

Γυρίζει σελίδα, ξεκινά καινούριο ταξίδι.

Αναθεωρεί. 

Ο Μικρός Χείμαρρος, υπήρξε καταλυτικό κομμάτι στη ζωή μου.

Δεν τον παρατώ, δεν τον αρνιέμαι, δεν τον πετώ.

Απλώς του αλλάζω μορφή. Και τον αφήνω να μεγαλώσει.

Τον τελευταίο καιρό η αλλαγή ήταν εμφανής.

Στο ύφος των αναρτήσεων, στο περιεχόμενο...

Ο Μικρός Χείμαρρος άλλαζε. Αργά και σταθερά.

Κάποια στιγμή άρχισε να δυσκολεύεται να ακολουθεί τον εαυτό του.

Μπήκε σε άλλα μονοπάτια, άρχισε να ακολουθεί άλλες πορείες.

Κι έτσι είπα να τον προλάβω, πριν αποφασίσει να πηδήξει από κάποιον καταρράχτη και χαθεί.

Ήρθε η ώρα να τον αφήσω να διαλέξει το δρόμο του. Και άρα να αφήσει το παλιό γνώριμο μονοπάτι.

Δε θα διαγράψω τις αναρτήσεις, ούτε θα κατεβάσω το μπλογκ.

Έτσι κι αλλιώς, δε διαγράφω αναμνήσεις, τα είπαμε αυτά.

Κι όλοι εσείς που ήσασταν μαζί στο ταξίδι του... Ευχαριστώ! 

Θα τα ξαναπούμε, στα σίγουρα! 

Ίσως επιστρέψω κάποια στιγμή.

Εδώ ή κάπου αλλού. Με αυτή τη μορφή ή με άλλη.

Προς το παρόν, ο Μικρός Χείμαρρος θα μείνει για λίγο μόνος.

Να τα βρει με τον εαυτό του, να πάρει τις αποφάσεις του.

Να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του, τη ζωή του.

Να διαλέξει το δρόμο του.

Κι όταν τον βρει, θα δούμε.

Καληνύχτα και... Όλα θα γίνουν!

ΥΓ Έρχονται οι μέρες του φωτός.

Πέτα!

"Είναι που κάποιες φορές καταρρέει λίγο ο κόσμος.

Πέφτουν οι σουβάδες, υποχωρούν τα πατώματα, τρελαίνονται τα υδραυλικά...

Κι είναι λες κι εσύ κάθεσαι ατάραχος στο σαλόνι σου και παρακολουθείς όλη αυτή την κατάσταση, ανήμπορος να κάνεις οτιδήποτε για να την αποτρέψεις. Σε λίγο θα πέσει και θα σε πλακώσει αλλά δε μπορείς να κάνεις την παραμικρή κίνηση για να σώσεις τον εαυτό σου. 

Όσο περνά η ώρα οι τοίχοι στενεύουν και ο αέρας λιγοστεύει. 

Φτάνεις μέχρι την άκρη του παραθύρου κοιτάζεις γύρω, και μετά κάτω. 

Στη θέα του κάτω σε πιάνει ναυτία κι ένα έντονο σφίξιμο στο στομάχι. 

Μα πιο πολύ πλησιάζεις στο παράθυρο. 

Κάθεσαι στο πεζούλι και περιμένεις. 

Αφήνεις τον αέρα να σου χαιδέψει τα μαλλιά και το φεγγάρι να σου λούσει το πρόσωπο. 

Σηκώνεσαι, παίρνεις μια ανάσα και ανασηκώνεις τα πόδια σου από το έδαφος.

Ή θα πετάξεις, ή τίποτα." 

It's a new dawn, it's a new day, it's a new life...

Κάποιες φορές, έρχεται η ώρα να λυγίσεις.
Και να πεις πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έλεγες.
Που έτσι κι αλλιώς, τις υπόλοιπες ώρες δε θα ήθελες να πεις.

Είναι κάποιες φορές που όλα μοιάζουν ακίνητα.
Εκείνες τις φορές, το μυαλό παίρνει περίεργες στροφές.
Η νοσταλγία του, είναι άλλοτε γλυκιά, άλλοτε πικρή, κι άλλοτε γλυκόπικρη.

Μα αυτό είναι το αντικανονικό.

Μετά, φεύγει.

Γιατί τα πράγματα που έρχονται μόνο εκείνες τις στιγμές, αν άξιζαν θα έμεναν και τις υπόλοιπες.

Τη νοσταλγία, δεν τη φοβάμαι. Είναι φίλη μου.

Εσύ;

Υ.Γ Σήμερα, κι όχι αύριο είναι μια νέα μέρα. Και είναι υπέροχη.

...For me, and I'm feeling good! 

Μου λείπει να μοιραζόμαστε μουσική.
Και να μου στέλνεις τραγούδια που δε θα ακούω επειδή δε θα ταιριάζουν με την playlist της στιγμής.
Και να σου στέλνω τραγούδια που δε θα ακούς γιατί θα αρνιέσαι να πέσεις στο επίπεδο τους.

Και μισώ να το κάνω με άλλους.

Oh well. Τόσα άλλα πέρασαν, αυτό θα μείνει;

Υ.Γ And it's you when I look in the mirror
       And it's you when I don't pick up the phone.
     
     


Sometimes, you can't make it on your own.

Καληνύχτα.
Και καλό ξημέρωμα. 

"Να μη λυπάσαι στις βροχές, ίσως έχεις αύριο να λες..."

Θα ήθελα να μπορούσα να γύριζα λίγο πίσω τον χρόνο και να μάζευα σε βαζάκι όλες τις όμορφες στιγμούλες που πέρασαν κάποια στιγμή από τη ζωή μου.
Όλες τις ατάκες που ειπώθηκαν κάποιο τυχαίο λεπτό, στην τάξη, στην παρέα, στο σπίτι, στις βόλτες...
Όλες τις φορές που γέλασα με την ψυχή μου με κάτι εντελώς ανούσιο.
Όλα τα πρωινά που ξύπνησα με ένα όμορφο τραγούδι κολλημένο στο μυαλό μου.
Όλους τους νυχτερινούς ουρανούς και όλα τα ηλιοβασιλέματα που είδα με παρέα.
Όλα τα ζεστά αγγίγματα, όλες τις αγκαλιές.
Όλες τις όμορφες κουβέντες, και γιατί όχι, όλα τα γλυκόλογα.

Όλα τα βράδια που δεν ήθελα να τελειώσουν και όλες τις μέρες που γέμιζαν φως.
Όλα τα καλοκαιρινά πρωινά που μύριζαν θάλασσα και άμμο και
όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα που μύριζαν σοκολάτα και τζάκι.

Όλες τις εκπλήξεις, όλα όσα δεν περίμενα κι όμως ήρθαν.

Όλες τις μυρωδιές.
Όλους τους ήχους.
Και τις σκέψεις ακόμα.

Να τα μάζευα όλα και να τα έβαζα σε ένα βαζάκι.
Ή να τα στόλιζα στους τοίχους του δωματίου μου, όπως κάνουμε με τις φωτογραφίες.
Και κάθε μέρα, να μπορούσα να προσθέσω τις καινούριες.

Κι όταν μερικές φορές αυτές οι στιγμούλες κρύβονταν ή ξεχνούσαν να εμφανιστούν, τότε θα ήξερα πως έχω το βαζάκι μου. Και θα το άνοιγα, θα το έβλεπα, και θα χαιρόμουν.
Και θα ήξερα πως θα 'ρθουν κι άλλες.

Πως πάντα έρχονται κι άλλες.

I am getting out of my mind.

Get out of my head.

Now.

Υ.Γ Damn you PMS. 

-

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι πραγματικά είναι αυτό που μας κρατά από το να κάνουμε πράγματα που θέλουμε πάρα πολύ, αλλά είμαστε σίγουροι ότι κάποια στιγμή θα μετανιώσουμε.

Τις φορές που σκαλώνουμε, αλλά το κρύβουμε στο πιο βαθύ συρτάρι του εγκεφάλου μας.

Είναι "σοφία", είναι σταθερότητα ή μήπως είναι φόβος.

Υ.Γ Πρέπει επιτέλους να μάθω να διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου.

Έχεις συνειδητοποιήσει ότι είσαι πλέον και "επίσημα" φοιτητής όταν...

• Ξυπνάς το πρωί κι αντί να τρως δημητριακά ή τοστ, το μισάνοιχτο σου μάτι αναζητά το κουτάκι του νεσκαφε και ο μισοκοιμισμένος σου εγκέφαλος αδιαφορεί για το ότι το στομάχι σου δε σηκώνει καφέ πρωί-πρωί. 
• Στην ίδια διαδικασία, συνειδητοποιείς ότι η τελευταία σταγόνα γάλα που έχει μείνει για να μπει στο φλιτζάνι σου είναι ληγμένη εδώ και μερικές μέρες, αλλά παρόλα αυτά δεν την αφήνεις να πάει χαμένη. 
• Βάζεις πλυντήριο (!) και το ξεχνάς μέχρι τη μεθεπόμενη, που τα ρούχα σου έχουν ήδη πάρει μια περίεργη μυρωδιά, τα ξαναβάζεις, και τα ξαναξεχνάς. 
• Έχεις κάνει εθνική σου ενδυμασία τις πυτζάμες (ή τις φόρμες όταν θέλεις κάτι πιο κόσμιο) και ντύνεσαι σαν άνθρωπος μόνο όταν υπάρξει επιτακτική ανάγκη να βγεις από το σπίτι. 
• Η διαδικασία "σούπερμάρκετ" είναι μια από τις πιο δυσάρεστες διαδικασίες που μπορούν να σου συμβούν και την κάνεις μόνο όταν δεν έχεις πλέον καμία άλλη επιλογή, εκτός από το να πεθάνεις από την πείνα ή τη βρωμία (ή και τα δυο μαζί). 
• Ο ντελιβεράς σε ξέρει με το όνομα σου και ξέρει τι θα παραγγείλεις πριν καν το πεις. 
• Η μέρα σου ξεκινά στις 2 το μεσημέρι και τελειώνει στις 4 το πρωί. 
• Το πιο χρήσιμο πράγμα που έχεις μέσα στο ψυγείο είναι μπύρα και το πιο άχρηστο τυρί. 

To be continued... 

"And I say, it's alright..."

Τι συμβαίνει κοριτσάκι;
Πάλι; Γιατί; Αφού τα είπαμε...
Και τα ξέρεις κι εσύ, αφού στην ουσία εσύ τα είπες.
Κοριτσάκι, έτσι είναι. Πονάνε αυτά τα πράγματα. Μα θα περάσει κι αυτό.
Όλα θα γίνουν κοριτσάκι, εσύ είσαι η πρώτη που το λες...

Μη με κοιτάς. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
Σήκω, πλύσου, ντύσου και... Έρχεται ο ήλιος.
Το υποσχέθηκε, θυμάσαι;

Κοριτσάκι, κάθε μέρα που έρχεται είναι και πιο μεγάλη.
Κάθε μέρα ο ήλιος μένει περισσότερο.
Το χαμόγελό σου περιμένει, κοριτσάκι. Εμ, τι νόμισες;

Κι όταν το δει, μη νομίσεις ότι θα φύγει.
Να δεις, όλο και περισσότερο θα μένει...

Κοριτσάκι, μην τα παρατάς.
Υποσχέσου. Υποσχέσου μου τώρα ότι δε θα τα παρατήσεις.
Υποσχέσου μου ότι η ζωή σου θα γεμίσει φως.
Υποσχέσου κοριτσάκι.

Για σένα, για μένα και γι αυτούς που αγαπάς.
Γι αυτούς που ήρθαν, γι αυτούς που έφυγαν, γι αυτούς που σου λείπουν.

Κοριτσάκι, θα είναι καλά.
Στο υποσχέθηκα ένα καλοκαιρινό βράδυ που έκλαιγες πάλι, να σαν και τώρα.

Φοβόσουν. Θυμάσαι κοριτσάκι;
Δε μπόρεσα να σε αγκαλιάσω, να σε κάνω να μη φοβάσαι.
Ξέρεις, κοριτσάκι, μερικές φορές λυπάμαι που δε μπορώ να σε αγγίξω.
Μα στο υποσχέθηκα. Τις κρατάω τις υποσχέσεις μου, το ξέρεις.

Θα είναι καλά κοριτσάκι, αλήθεια σου λέω.

Έλα, σταμάτα να κλαις.

Δεν έχει νόημα πια.

Και μην ξεχνάς.
"Σήμερα κι όχι αύριο είναι μια νέα μέρα."
Το θυμάσαι, το ξέρω. Δεν ξεχνιούνται αυτά. Ούτε αυτοί που τα λένε.

Κοριτσάκι, δώσε μου το λόγο σου.

Δε θα πέσεις.

Κοίτα με, και πες μου ότι δε θα το κάνεις.

Σε παρακαλώ...


Βασίζομαι πάνω σου.





Sunset hour: 17:46

"Άκουσα ειδήσεις το πρωί, κι η φωνή που λέει τα νέα..."

"Είπε πως σήμερα η ζωή στη γη, θα 'ναι πολύ ωραία..." 

"Και δύναμη, θα μου δώσουν μόνο τα πόδια μου." Τα ίδια πόδια που θα σηκωθούν από τον καναπέ στις τρεις το πρωί, γιατί το "wasted΄" δεν τους πάει.

Γιατί όσο κι αν νιώθουν ότι σέρνονται, δε δέχονται να το κάνουν. "Και θα λέω δεν πονάω, μα βαθιά θα πονώ". Κι αν το κεφάλι θα ‘ναι βαρύ από το αλκοόλ και τον καπνό, θα τα εμπιστευτεί. Γιατί ξέρουν να σηκώνονται. Γιατί το κάνουν, το έκαναν πολλές φορές.

"Ποιος να τα βάλει με τη Θλίψη, όσο αντιστέκεσαι νικάει". Κι αυτό θα ‘ναι ένα από τα πιο μεγάλα ψέματα που άκουσες ποτέ. Γιατί θα τα βάλεις μαζί Της και δε θα νικήσει. Ούτε αυτή τη φορά. Γιατί έτσι κι αλλιώς ποτέ δε νίκησε. "…Κι εγώ αρχίζω να γελάω, αλλάζει πρόσωπα η θλίψη, ρωτάνε αν Την αγαπάω.. Έστω και λίγο αν θα μου λείψει…"

Κι εσύ θα απαντάς πάντα το ίδιο, ότι ποτέ δε σου έλειψε. Αλλά όσες φορές ήρθε την καλοδέχτηκες, σαν παλιό, παιδικό φίλο. Και την άφησες να σε αγκαλιάσει, σα να πίστευες ότι μπορεί να σε προστατεύσει από όλη την ασχήμια του κόσμου… Και την κράτησες, και την έκρυψες και την αγάπησες. "Μια γλυκιά μουσική μας κρατάει μαζί…" Μα ταυτόχρονα τη μίσησες όσο δε μίσησες ποτέ σου τίποτα. Και θέλησες να φύγεις, κι έκανες να τρέξεις, να ξεφύγεις.

"Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά..." 

Μα είναι πάντα δύσκολο να βγεις στην επιφάνεια. Γιατί είναι τόσο δυνατή η έλξη που σε τραβάει στο βυθό. Δεν είναι δύσκολο, βλέπεις, να πέσεις στην παγίδα… Ποτέ κανείς δεν αγάπησε το άγνωστο όσο εσύ… "Να το τέλος γραμμένο, πια τι ζητώ…"

Κι όσο τρέχεις, όσο παλεύεις με τα κύματα δεν αντιστέκεσαι, αφήνεσαι και κοιτάς πίσω… "Ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία…" Και το πίσω σου δίνει κουράγιο, σε κάνει λίγο πιο σοφό κι η ψυχή σου γεμίζει καλοκαιρινά πρωινά και ανοιξιάτικα απογεύματα.

"Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα…" Μα Εκείνη τα φοβάται τα καλοκαιρινά πρωινά, την Άνοιξη και τα τραγούδια. Γι αυτό εσύ πάλι θα νικάς, πάντα θα νικάς.

Και θα γυρνάς, πάντα θα γυρνάς… Και θα σε συνοδεύουν μελωδίες που δεν ξανάκουσες, αλλά τις ξέρεις. Κι όσο θα τρέχεις πλάι στη θάλασσα και τα πνευμόνια σου θα γεμίζουν οξυγόνο θ’ακούς τα κύματα, τα ίδια κύματα που σε τράβηξαν στο απύθμενο κενό, θα τ’ακούς να σου γελάνε. Να τραγουδούν μαζί με τα πουλιά και η αγάπη τους να χρωματίζει τον ουρανό… "Κι έπειτα είπαν, η Αγάπη θα ‘ρθει…"

Κι όταν τα δάκρυα στερέψουν, κι όταν ο πόνος ξεθωριάσει, κι όταν η Θλίψη γυρίσει στη σκοτεινή κρυψώνα της και δώσει τη θέση της στον ήλιο, όταν η σκέψη σου θα φτάνει σ’Εκείνη δε θα ‘χεις μέσα σου θυμό… Μονάχα ευγνωμοσύνη. "Διαμαντένιος ουρανός, άστρα στα μάτια της γυαλίζανε"

Γιατί έτσι κι αλλιώς, σου χάρισε ένα κομμάτι του εαυτού σου.

"Τίποτα σημαντικό, ζω μονάχα εν λευκώ."